
Jakiś czas temu na serwisie opublikowałem roboczą wersję plakatu przedstawiającego główne koncepcje najnowszej wersji (2.0) języka do modelowania architektury korporacyjnej – tj. ArchiMate. Obecnie przygotowałem jego finalną wersję.

Jakiś czas temu na serwisie opublikowałem roboczą wersję plakatu przedstawiającego główne koncepcje najnowszej wersji (2.0) języka do modelowania architektury korporacyjnej – tj. ArchiMate. Obecnie przygotowałem jego finalną wersję.

W dniu 19 kwietnia 2012 r. w Warszawie odbędzie się II Forum Architektów IT. Konferencja ta organizowana jest po raz drugi przez IDG Poland i została skierowana do szerokiego grona osób zajmujących się problematyką architektury korporacyjnej/IT.

Pod koniec stycznia 2012 r. miała miejsce premiera ArchiMate 2.0. Aby ułatwić jego promocję w Polsce przygotowałem “podręczną” ściągawkę w języku polskim na jego temat. Słowo “podręczną” jest celowo ujęte w cudzysłów, gdyż ma ona postać plakatu formatu A0 (niestety nie udało się go zmniejszyć, aby zachować czytelność).

20 lutego 2012 r. The Open Group oficjalnie uruchomiło program certyfikacji z ArchiMate 2.0. Miałem przyjemność być zaangażowany w recenzowanie materiałów związanych z samym językiem. Dodatkowo jako jedna z pierwszych osób w Polsce zdałem egzamin ze znajomości ArchiMate 2.0 i uzyskałem certyfikat to potwierdzający :) – uzyskałem 92% poprawnych odpowiedzi :). Był to również warunek konieczny, aby móc stać się certyfikowanym trenerem ArchiMate. Sam egzamin miał postać serii pytań testowych jednokrotnego wyboru (obejmujących praktycznie wszystkie aspekty ArchiMate – od notacji, widoków i punktów widzenia, mechanizmów rozszerzeń, aż po relacje z TOGAFem), dodatkowo była również część praktyczna dotycząca tworzenia modeli architektonicznych odnoszących [.....]

Bardzo często podczas rozmów nt. architektury korporacyjnej pojawia się pytanie czym są widoki (views) oraz punkty widzenia (viewspoint). Czym te pojęcia się od siebie różnią i po co zostały one wprowadzone. Punktem wyjścia do udzielenia odpowiedzi na te pytania jest obserwacja, że informacje gromadzone w repozytorium architektury korporacyjnej adresują troski wielu różnych interesariuszy (stakeholders). Powoduje to, że całościowa ilość informacji zgromadzona w repozytorium bardzo szybko przerasta możliwość percepcji poszczególnych osób. Co więcej nieefektywne i nieracjonalne byłoby, aby każdy z użytkowników repozytorium musiał „przebijać się” przez całą jego zawartość.